Το Μαρτινιστικό Τάγμα των Ιπποτών του Χριστού: μυητικές γραμμές και προσανατολισμοί
Το Μαρτινιστικό Τάγμα των Ιπποτών του Χριστού (OMCC) ιδρύθηκε από τον πρώτο Μεγάλο Διδάσκαλο του, τον Armand Toussaint, Διδάσκαλο Raymond Panagion, τη δεκαετία 1970–1979, για να συνεχίσει το έργο της διάδοσης του Ρωσικού Μαρτινισμού στο Βέλγιο, έργο που ανέλαβε κατόπιν αιτήματος του Διδασκάλου του Hermius (Serge Marcotoune). Έκτοτε, το OMCC έχει γίνει ένα διεθνές τάγμα, εγκατεστημένο σε τέσσερις ηπείρους.
Η διαδοχή αυτή ανάγεται στον Πρίγκιπα Kourakine, ο οποίος διαδέχθηκε τον Nicolas Novikov, έναν από τους κύριους ηγέτες του Ελευθεροτεκτονισμού και του Ροδοσταυρισμού στη Ρωσία. Σύμφωνα με άλλες πηγές, ο Πρίγκιπας Galitzine, επίσης θιασώτης του Saint-Martin, και όχι ο Kourakine, ήταν αυτός που δέχθηκε τον Nicolas Novikov.
Εκτός από αυτή τη διαδοχή, το Τάγμα είναι θεματοφύλακας της διαδοχής του Papus, του Lagrèze καθώς και της Ρωσικής Μαρτινιστικής διαδοχής μέσω του Robert Ambelain· μιας γραμμής που ανάγεται επίσης στον Nicolas Novikov, μέσω άλλης διαδοχής.
Εμμένουμε στη θέση του Robert Amadou ότι ο Louis-Claude de Saint-Martin δεν ίδρυσε ποτέ Μαρτινιστικό Τάγμα, ούτε μετέδωσε τις Μαρτινιστικές Μυήσεις σε τελετουργική μορφή. Πρόκειται επομένως για μια διαδοχή της επιθυμίας, μια πνευματική και νοερή διαδοχή η οποία σταδιακά έλαβε τελετουργική μορφή.
Το OMCC καθοδηγείται στο έργο του από ένα κολέγιο, υπό την ονομασία Διεθνής Μεγάλη Στοά των Πράσινων Ιπποτών, το οποίο ιδρύθηκε από τον Armand Toussaint. Το ίδιο αυτό ερμητικό κολλέγιο καθοδηγεί, υπό διαφορετικές ονομασίες, το έργο διαφόρων συγγενών παραδοσιακών δομών του OMCC, συμπεριλαμβανομένης της Ροδοσταυρικής Αποστολικής Εκκλησίας και του Τάγματος των Τεκτόνων Ιπποτών Εκλεκτών Ιερέων του Σύμπαντος.
Μετά το θάνατο του Armand Toussaint, δεν θελήσαμε να εκλέξουμε νέο Μεγάλο Διδάσκαλο. Σήμερα, θεωρούμε ότι το καθήκον του Μεγάλου Διδασκάλου πρέπει να είναι πάνω απ’ όλα πνευματικό και όχι διοικητικό, έξω από το πεδίο οποιασδήποτε εξουσίας, η οποία είναι απολύτως απατηλή.
Το OMCC είναι πρωτίστως ένας χώρος έρευνας και πειραματισμού, αποτελώντας μέρος της προοπτικής των ατραπών της Αφύπνισης και της μη-δυαδικής μεταφυσικής.
Η προσέγγιση που προτείνεται από το Τάγμα, η οποία μπορεί να χαρακτηριστεί ως μετα-μυητική, επικεντρώνεται κυρίως στα ακόλουθα σημεία:
- Η απομάκρυνση από την προσωπική ιστορία και την περιφέρεια, μέσω της αποδέσμευσης από τις μάσκες της προσωπικότητας και της εγκατάλειψης των ταυτίσεων, είναι προϋπόθεση για το άνοιγμα ενός χώρου που επιτρέπει την ανάδυση του Είναι
- Η καλλιέργεια της κατάστασης της Παρουσίας ως θεμελιώδες λειτουργικό κλειδί, της πράξης/απραξίας/μη-πράξης, ευνοώντας την εγγραφή της διαδικασίας στη ζώνη της Σιγής
- Η διάνοιξη — διαδοχική ή/και ταυτόχρονη, προσανατολισμένη και ευθυγραμμισμένη προς την αναζήτηση του Κέντρου — των τριών τόπων-καταστάσεων της Μορφής/Υπόστασης, της Συνειδητότητας/Ενέργειας και της Ουσίας, φτάνοντας έως τον απλό εορτασμό εντός της χαράς αυτού που Είναι
- Η λιτότητα, υποστηριζόμενη και ζωοποιούμενη από τη Χάρη της Ουράνιας Σοφίας, είναι η μόνη αναγκαία και ικανή οδός επιστροφής στο Κέντρο· την αποκατάσταση στην πρωταρχική και απόλυτη φύση μας
- Αυστηρός σεβασμός της ελευθερίας των μελών, με στόχο την προώθηση της αυτονομίας και την ανάδειξη κάθε μέλους σε αποκλειστικό ειδήμονα της δικής του αναζήτησης, μέσω της αποκάλυψης της ηλιακής Βασιλείας του
- Μια συντροφική προσέγγιση που συνδυάζει αυστηρότητα και ευελιξία, μέρος μιας νομαδικής αναζήτησης για μύηση, η οποία μας προσκαλεί να υπερβούμε τις μορφές.